بسمه تعالی

گفتار اول:

«قد خلت من قبلکم سنن فسیروا فی الارض  فانظروا کیف کان عاقبه المکذبین»

بی تردید پیش از شما ماجرا ها گذشت،پس در زمین بگردید و ببینید که سرانجام تکذیب کندگان چه بود...(آل عمران،137)

قرآن کریم،کتاب آسمانی ما مسلمانان، به کرات و در آیات مختلف با استفاده از تعابیری مختلف  ما را به مطالعه تاریخ گذشتگان و عبرت گیری از آن دعوت میکند.اینجانب قصد دارم در اولین گفتارم در باب مبارزه فرهنگی و فرهنگ سازی اسلامی،توجه حقیر و شما عزیزان را به یک داستان کوتاه ولی واقعی از تاریخ جلب کنم.ان شاءالله قصد دارم این داستان،در درجه اول تذکاری باشد،و در درجات بعدی قصد دارم در مطالب آینده به آن گریز بزنم و از بعض نکات آن استفاده کنم.از شما عزیزان هم درخواست میکنم که نظرات خود را در باره این داستان بیان کنید.

اندلس ،(بخشی از اسپانیای فعلی) ،در دوران شکوفایی تمدن اسلامی،یکی از مراکز فرهنگ و علم و تمدن اسلامی بوده است که بسیاری از دانشمندان و فرهیختگان از این منطقه برخاسته اند.به عنوان مثال میتوان ابن رشد اندلسی فیلسوف و ابن عربی اندلسی بنیانگذار عرفان نظری را نام برد.

استاد مطهری(ره) در کتاب پانزده گفتار(بخش روابط بین الملل اسلامی) و همچنین مرحوم دکتر محمد ابراهیم آیتی(ره) در کتاب تاریخ اندلس نقل می کنند که چند قرن پیش،مسیحیان برای اینکه بتوانند این سرزمین را از چنگ مسلمانان خارج کنند،به این نتیجه رسیدند که باید از دو روش وارد شوند.یکی اینکه مسلمانان را به بی بند و باری های جنسی بکشانند،یکی اینکه شرابخواری را در میان آنان رواج دهند.

به همین علت دستور دادند که دختران زیبا و بزک کرده در جامعه وارد شدند و شروع به فساد کردند و شرابخواری نیز کم کم وارد جامعه مسلمانان شد.نقل است وقتی یکی از حکام،به دنبال یک دختر زیباروی افتاد،پاپ گفت که دیگر کارشان تمام است،ما پیروز شدیم.

کار به جایی می رسد که مسیحیان سه هزار نفر را یکجا می سوزانند،صد هزار نفر را که خود به آن ها اجازه مهاجرت داده بودند میکشند و بر سلطه اسلام بر این مهد فرهنگ و تمدن پایان می دهند!به قول گوستاو لوبون و به نقل از ده گفتار شهید مطهری(ره) ،جنایاتی که مسیحیان در اندلس کردند در تاریخ دنیا نظیر ندارد.و نکته تاسف برانگیز این است که تا مدت ها سایر ملل اسلامی از این فاجعه در بیخبری می مانند،و تا مدت ها حتی ذکری از این حادثه در کتب تاریخی نیز نمی آید...

«ان فی ذلک لعبره »